The Warlords (2007) OCR 24 fps runtime 02:05:40
"จีนในยุคกลางศตวรรษที่ 19...
ความทุกข์ยากของผู้คน...
ภายใต้การปกครองฉ้อฉลของราชวงศ์ชิง
ก่อให้เกิดขบวนการกบฏไถ่ผิงขึ้น
ระหว่างสงครามกลางเมืองโกลาหล กินเวลานานถึง 14 ปีนั้น
ผู้คน 70 ล้านคนต้องตาย ด้วยความอดอยากในสนามรบ
จำนวนผู้ตายมากเป็นประวัติการณ์ เทียบเท่ากับสงครามโลกครั้งที่ 2"
"ดาบอหังการ์จ้าวสุริยา"
เขาเล่าว่า...
ในวันที่เขาคลานออกจาก ใต้กองซากศพนั้น
เขาคือคนที่ตายไปแล้ว
อีกทั้งเล่าว่า...
ความตายนั้นมาเยือนเราได้โดยง่าย...
แต่การมีชีวิตอยู่คือเรื่องยาก
พวกพ้องข้าตายเรียบ
มีข้ารอดคนเดียว
ท่านน่ะโชคดี
ข้าแกล้งตาย
พี่น้องข้า..กว่า 1,600 คน...
สู้รบตลอด 3 วัน 3 คืน...
ทุกคนตายกันหมด...
กองทหารขุ้ยมันแล้งน้ำใจผิดมนุษย์
พวกมันเอาแต่ยืนดูดาย อยู่ข้างหลังเรา
พี่น้องข้าโดนเข่นฆ่าตายทีละคนๆ
จนไม่มีใครเหลือรอด
วันนั้น..เขาได้พบหญิงสาวผู้หนึ่ง
ทั้งคู่ค้างแรมภายในบ้านร้าง
เขาไม่ทราบว่า เป็นเพราะอิสตรีหรือน้ำแกง...
ที่ทำให้เขาฟื้นคืนชีพ
อาหารหาซื้อได้ที่ไหนเนี่ย
ไปดูแถวถนนใหญ่โน่นสิ
เขาเล่าว่า.. ครั้งแรกที่เห็นหน้าข้า..
ท้องฟ้าดูอึมครึม เช่นเดียวกับอารมณ์ของเขา
แต่ข้าจำได้แม่นยำ... ว่ามันคือวันที่แจ่มใสวันนึง
กินๆ ซะแล้วจะได้รีบไปกัน
เร็วรีบกิน
มาเร็ว
มากินเร็วพวกเรา เร็วเข้าๆ
เร็วเข้า
ฝีมือเจ้านี่ไม่เบาจริงๆ ด้วย
ข้าพาไปแนะนำ กับพี่ใหญ่ข้าดีกว่า
เราจะไปไหนเนี่ย
ก็ไปปล้นสิ
ปล้นกองทัพพวกกบฏ
ในภายหลังเขาเล่าว่าเขาแค้นใจ... ที่โจรอย่างเราบังอาจปล้นกองทัพ
เราจะสนอะไร ในเมื่อทุกที่มีแต่ความอดอยาก
ไม่ปล้นเขากินเราก็ตาย
พวกเราลุย
ฆ่ามัน
เฮ้ย จับตัวหัวหน้ามัน เร็วเข้า
วันนั้น..เขาช่วยชีวิตข้าไว้...
และได้สอนบทเรียนแก่ข้า
โจมตีที่หัวก่อน..แล้วร่างก็จะทรุด
พี่เจียง...
ดูนี่
เจ้าคนนั้นมันให้พี่มา
นี่มันสำหรับพวกขุนพลเชียวนะ
พี่เจียงเรากลายเป็นขุนพลแล้ว
คิดถึงอะไรอยู่เหรอพี่
บ้านข้า
มากันแล้ว มาแล้วๆ ๆ
มา ตามข้ามา เรามีอาหารเพียบ
ข่าวดีทุกคน คืนนี้เรามีกินเลี้ยง
ทำไมเจ้าถึงได้อยู่ตัวคนเดียวล่ะ
ข้าหนีออกจากบ้านมา
สำเนียงพูดเจ้า แบบคนหยางโจวใช่ไหมน่ะ
ฟังออกด้วยเหรอ
เก่งจังเลยนะ หูดีฟังออกด้วย
เคยได้ยินกิตติศัพท์... ม้าสาวหยางโจวใช่ไหม
เจ้าหมายถึงสาวๆ สวยๆ ที่ถูกฝึกให้เป็นนางโลม...
แล้วขายให้คนรวยยังงั้นหรือ
ใช่
แต่ตอนข้าอายุ 15...
และกำลังจะโดนขาย...
ก็มีคนๆ นึงมาช่วยพาข้าหนี เขาเป็นเพื่อนเล่นของข้า
ตั้งแต่สมัยเด็กๆ
เขาฆ่าคนไป 2-3 คน
เราพากันหาที่ซ่อนตัว และเขาก็กลายมาเป็นโจร
เขาคิดว่าเขาช่วยชีวิตเจ้าไว้
แต่เดี๋ยวนี้เจ้าไม่ใช่ หญิงชาวไร่ชาวนาคนเดิมแล้ว
เขาเป็นคนดี
จงไปสู่สุคติ
ไปสู่สุคติ
พี่ใหญ่เราตั้งกฎไว้... ให้เก็บที่นั่งและเหล้าดีๆ...
ไว้ให้พี่น้องเราที่ตายไป
เจ้าเป็นนายกองใช่หรือเปล่า
ไม่ใช่แล้ว
ทำไมถึงหนีทัพล่ะ
เอ้าดื่ม
กองทหารของข้ากับของขุ้ย
มีแผนจะร่วมกันรบกับข้าศึก
แต่พวกเขาหักหลังเรา กำลังคนเรามีน้อยกว่า...
พวกพี่น้องข้าถูกฆ่าตายจนหมด
ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่า ความรักฉันท์พี่น้อง
นั่นข้ายอมรับ
สมัยนี้ใครไม่มีพี่มีน้อง... ก็อยู่ไม่รอดหรอก
อู่หยาง กับข้าวเสร็จแล้ว
พวกที่เกณฑ์มาใหม่ จะอยู่กับเราไหมเนี่ย
ไม่มีใครอยากไปหรอก ในเมื่อมีข้าวให้กิน
ยกเว้นอาผาง เขาไม่เหมือนเราๆ
ข้าไม่รู้เขาจะอยู่หรือไม่อยู่
สวยดีว่าไหม
ข้าหยิบมาจากศพๆ นึง
รู้ไหมว่ามันคืออะไร
ไม่รู้
มันคุ้มครองท่านได้
เรื่องคืนนั้น มันเรื่องจริงหรือเปล่า
ข้ารอเจ้าอยู่ที่นั่น...
ใจก็นึกสงสัยว่า ทั้งหมดนั่นคือความฝัน
หากว่าเจ้าหนี แล้วทำไมถึงได้กลับมา
ข้าเคยหนีหลายครั้งแล้ว
วางแผนซะดิบดี แต่ลงเอยด้วยการกลับมานี่ทุกทีไป
เจ้ากลับมาเพื่ออะไร
ชีวิตเจ้า เจ้าควรตัดสินใจเองสิ
รอนี่นะ
"ขุ้ย"
มาแย่งอาหารของเราทำไม
กล้าดียังไงมาตีข้า
เอาสิๆ
เลิกตีกันซะที
ข้าแก่พอจะเป็นแม่เจ้าได้นะเนี่ย
- ถอยไปไม่งั้นข้ายิง - แน่จริงมา
สาบานได้ข้ายิงแน่...
เอาสิ ฆ่าข้าซะด้วย
เจ้าน่ะ
ทุกคนอย่าขยับ
มองข้าสิเวลาข้าพูด
ของปล้นเขามา คิดเหรอว่าจะเก็บไว้ได้ง่ายๆ
คิดซะว่านี่คือการชดใช้ ต่อชาติของเจ้าละกัน
ไป
นี่ถ้ามีปืน..เราก็สู้พวกมันได้แล้ว
นั่นฆ่าตัวตายชัดๆ
ข้ายอมตายซะดีกว่าอยู่ในสภาพนี้
เป็นโจรน่ะ ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปตลอด
เข้าร่วมกองทัพไม่ดีกว่าหรือไง
เมื่อไหร่ที่เข้ากองทัพ... เจ้าก็จะมีเบี้ยหวัดไว้เลี้ยงดูลูกเมียเจ้า
อีกทั้งเจ้าจะมีปืน... แล้วใครก็จะข่มเหงเจ้าไม่ได้
สุดท้ายหมู่บ้านนี้ก็จะสงบสุขซะที
เรามันโจร กองทัพจะรับเราเหรอ
กองทหารขุ้ยน่ะยิ่งใหญ่ทรงอำนาจจริง
พวกเขาอาจไม่แยแสเรานัก
แต่ท่านขุนนางเฉินต้องการไพร่พลเพิ่ม
เขาอยากเพิ่มอำนาจของตนเอง...
เพื่อขับเคี่ยวกับกองทหารขุ้ย
เขาคงอ้าแขนต้อนรับเราแน่ๆ
เอ้อหู ฉวยโอกาสนี้ไว้เถอะ
แล้วเหตุการณ์แบบวันนี้ จะไม่เกิดขึ้นอีก
ได้
ในเมื่อเราคือโจร...
เราก็จะร่วมกองทัพโจร
ขนาดเจ้าเองยังหนีทัพชิงมา
นี่จะให้เราเข้าพวกกับพวกนั้นเหรอ
เจ้านี่กลอกกลิ้งแท้
มันเรื่องอะไร เราต้องเชื่อใจเจ้าด้วย
กรีดเลือดสาบาน
การจะเป็นพี่น้องร่วมสาบาน เราจำต้องฆ่าคนนอก...
เพื่อแสดงความภักดี ต่อความเป็นพี่น้อง
ชีวิตพี่น้องเราเท่านั้นที่มีค่า
คนอื่นๆ ไม่มีค่าแม้แต่น้อย
วันนั้นข้าถามเขาว่า "การพูดแล้วคืนคำนั้นเป็นไปไม่ได้ เจ้าแน่ใจนะ"
เขาไม่พูดอะไรเลย
ตกลงเอาไง
นายท่าน มีอะไรเหรอ
พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน
เราผิดอะไรตรงไหน
เราแค่ผ่านมาเท่านั้นเอง
เมตตาข้าเถอะ...
ได้โปรด...
จำหน้าข้าไว้...
แล้วชาติหน้าค่อยมาแก้แค้นข้า
พวกเรา ผาง ชิง หยุน
เฉ่า เอ้อ หู
และเจียง อู่หยาง...
วันนี้ขอสาบานเป็นพี่น้อง
เราขอสาบานด้วยเลือด
สาบานด้วยชีวิต
มันผู้ใดนำอันตรายมาสู่เรา...
จะต้องตาย
พี่น้องคนใดทำร้ายพี่น้องอีกคน...
จะต้องตาย
ขอให้ฟ้าดินเป็นพยาน...
ใครผิดคำสาบานขอให้ตายอย่างน่าอนาถ
เราจะร่วมแรงร่วมใจ...
เขาบอกข้าในภายหลังว่า...
เขาไม่ได้เชื่อมั่นในคำสาบาน
ข้าถามว่าเขาเชื่อมั่นในอะไร
เขาตอบว่าเอ้อ หู...
และตัวข้า
เดี๋ยวลูก เอารองเท้านี่ติดไปด้วย
โชคดีนะ
แม่อาจไม่ได้พบหน้าเจ้าอีกก็ได้นะ
ข้าไปละแม่
อย่าไป...
เอ้อ หู
อาฉีกับพวกกำลังจะแยกตัวไป
เขาบอกว่า เขายอมตายดีกว่า... รับใช้ราชวงศ์ชิง
ไพร่พลของเจ้าตายกันหมดทั้งกองร้อย...
เมื่อคราวรบพวกกบฎไถ่ผิงในเห้อฉวน...
ส่วนตัวเจ้าหายเงียบไป 2 เดือนเต็มๆ
กล้าดียังไงถึงกลับมาตอนนี้
ใต้เท้าเฉิน ใต้เท้าเจียงส่งกองพลขุ้ย...
ให้ไปคอยช่วยเราในศึกที่เห้อฉวน
แต่พวกนั้นปล่อยให้เราต้องช่วยตัวเอง
คนของข้าถูกฆ่าโหดกลางสนามรบ
คนของเจ้าตายกันหมด...
แต่เจ้ารอดคนเดียวเนี่ยนะ
ที่ข้ารอดมา...
ก็เพื่อมาพบหน้าท่านอีก...
ใต้เท้าเจียง
ท่านมีกำลังพลอยู่กี่นาย
800
ขอเพิ่มให้ข้าสัก 800 นาย...
แล้วข้าจะยึดเมืองซูภายใน 15 วัน
อย่ามาพูดเล่นกับข้า
10 วัน
ข้าจะยึดเมืองซูภายใน 10 วัน
งั้น...
ก็...
"ข้าจะให้เจ้าสัก 1,500 คน..."
แต่ไม่มีเบี้ยหวัดให้นะ
เราไม่ต้องการเบี้ยหวัด
ขอแบ่งทรัพย์สินครึ่งนึง หลังจากเรายึดเมืองซูได้
ผาง ชิง หยุน
"ตั้งชื่อกองร้อยของเจ้าว่า "ฉาน"
ขอบพระคุณใต้เท้า
เจ้ากล้าพนัน..ด้วยคนถึง 800 ชีวิต
สงครามก็คือวงพนัน
ข้าไม่พนันด้วยหรอก
ไพร่พล 1,500 คนของข้า คือกองพลสุดท้ายของใต้เท้าเฉิน
ถ้าสูญเสียพวกเขาไป... ใต้เท้าของข้าก็จะหมดอำนาจในราชสำนัก
บอกข้อแม้มาเถอะ
กองพลข้า...
จะช่วยเจ้าได้ ก็ในแง่กำลังใจเท่านั้น
นี่คือโอกาสเดียวที่เจ้าจะชนะได้
เพราะไม่งั้น... เจ้าก็ต้องเป็นขี้ข้า กองพลขุ้ยไปตลอด
พี่ใหญ่
ไม่ได้เรื่อง
เราต้องสู้กับปืนยาว 200 กระบอก
โอกาสชนะน้อยมาก
จะให้ชนะ เราก็จำเป็นต้องโจมตี
ฝ่าแนวยิงของพวกมันเข้าไป...
บุกประชิดตัวสู้กันด้วยหมัด
พี่น้อง
บอกเขาสิ ใครแกร่งกล้าที่สุด
พวกเรา
ศัตรูจะอยู่ห่างเรา 300 ก้าว
ปืนยาวยิงได้ภายในรัศมี 200 ก้าว...
ส่วนธนูรัศมีแค่ 100 ก้าว
เราต้องใช้กองหน้า 200 นาย...
วิ่งพุ่งเข้าหาแนวยิง พวกเขาจะหลบกระสุนไม่ได้...
แต่จะต้องใช้ร่างเป็นโล่ห์กำบัง...
เพื่อให้พลธนูซองเรา.. ซึ่งวิ่งตามหลัง ได้หลุดเข้าไปในรัศมีที่ยิงได้
ต้องตายกันเยอะแน่
ข้าสู้
ใครจะสู้ร่วมกับข้าบ้าง
ใครที่ตาย ลูกเมียจะได้รับเบี้ยหวัดเป็น 2 เท่า
ถ้ารอดก็จะได้เพิ่มเป็น 3 เท่า
พวกเจ้าไม่อยากรวยกันหรือ
เราใช่คนจริงใจแกร่งกันหรือเปล่า
ก้าวออกมาสิ
บ้าเอ๊ย ข้าเอา...
ข้าด้วยๆ...
ข้าอีกคน...
ข้าด้วย...
ข้าเอา...
บุกเมืองซู
ปล้นเงิน ปล้นอาหาร ปล้นผู้หญิง
ยึดเมืองซู
ปล้นเงิน ปล้นอาหาร ปล้นผู้หญิง
ไพร่พลพวกเจ้ายังน้อยนัก
เราต้องเป็นฝ่ายชนะแน่อยู่แล้ว
ยอมแพ้ซะ แล้วเราจะไว้ชีวิตพวกเจ้า
ฆ่ามัน
ยิง
ฆ่ามัน
ยิง
ฆ่ามัน
จะตายกันหมดแล้วนั่น รีบบุกเถอะ
หุบปากแล้วฟังข้า
การศึกย่อมต้องมีแม่ทัพ เพียงคนเดียว
ฆ่ามัน
เร็วเข้า
น้องข้า
โธ่ น้องข้า...
น้องข้า...
เตรียมพร้อม
ปิดตาม้า
มันจะใช้ตัวเองแหย่ให้ข้า ประมือกับมัน
ไป
บุกไป
พี่ใหญ่
พี่ใหญ่...
ไม่ได้นะ อย่าดึงออก
จับไว้นิ่งๆ
หนนี้เรามีหวัง ตายกันหมดแน่
เราพี่น้องร่วมสาบาน ตายก็ตายด้วยกัน
ถูกต้อง
ตายทั้งทีก็ต้องฉุดพวกมันไปด้วย
เวลาลงนรก
ลุยกันเถอะ
ฆ่ามัน
บ้าชัดๆ
คนแค่ 800 ริป่วนกองทัพ ร่วม 5 พันคน...
เราชนะได้แน่ หนนี้เราต้องชนะอย่างเดียวเท่านั้น
ตามข้ามา
อู่ หยาง
ใต้เท้าตี้...
โชคเข้าข้างผาง ชิง หยุนจริงๆ นะเนี่ย
ผาง ชิง หยุน
ฟ้าดินนำเรา กลับมาเจอกันอีกครั้งแล้ว
เจ้าดวงดีมาก ที่ยึดเมืองซูได้สำเร็จ...
เจ้าได้สร้างชื่อให้กับตัวเองแล้ว
ผาง ชิง หยุน
คนอีกสัก 5 กองพันฟังดูเข้าท่าไหม
แถมนอกเหนือจากนั้น...
- หลู่ ต้าซาน... - ขอรับ
จะอยู่ใต้บัญชาของเจ้า
ขอบพระคุณใต้เท้า
ผาง ชิง หยุน
เพื่อนเก่าของเจ้า จากกองพลขุ้ยเขารอเจ้าอยู่
เหอ ขุ้ย
ขอรับ
คารวะทุกใต้เท้า
ไม่เจอกันซะนานนะ ขุนพลผาง
มันจะเป็นการรวมตัวครั้งใหม่ ของพันธมิตรเก่า...
โดยมีเจ้าคอยนำการบุกโจมตี...
และเขาคอยหนุนหลัง
เราจะแบ่งทรัพย์สินกันยังไง
ใต้เท้าตี้กับ...
ใต้เท้าเฉิน...
เชื่อว่าเจ้า คงไม่คัดค้านใช่ไหม
ข้าเกรงว่าเขาจะตามพวกข้าไม่ทัน
เราจะยึดซูโจวก่อน แล้วต่อด้วยหนานกิง
เขาหัวเราะอะไรกันวะ
หนานกิงคือเมืองหลวงของศัตรู
จะล้มหนานกิง เราก็ต้องยึดซูโจวให้ได้ก่อน
เพราะพวกเขาจะไม่ได้อะไรเลย เมื่อสงครามยุติลง...
พวกเขาคงไม่ยอมให้เรายึดซูโจวแน่
ถ้าเราโจมตี พวกเขาก็หยุดเราไม่ได้
กองพลขุ้ยนั่น ถูกส่งมาเพื่อ...
คอยจับจ้องดูเราอยู่แล้ว
กลับมากันแล้ว
เสี่ยว อู่
เสี่ยว อู่ เสี่ยว อู่...
รองเท้าเสี่ยว อู่...
เสี่ยว อู่...
เสี่ยว ฉี
เสี่ยว ฉี...โธ่ ลูกข้า...
เราไม่ใช่โจรอีกต่อไปแล้ว
เขาพูดว่าโจรฆ่าคน ก็เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน
แต่วีรบุรุษ ต้องเสียสละเพื่อผู้อื่น
ข้าอยากเป็นวีรบุรุษ
เจ้าผอมนะ
พี่ใหญ่บอกว่า เราจะไปแค่ 3 ปีเท่านั้นเอง
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เคยชอบที่นี่เลย
เมื่อไหร่สงครามนี้ยุติลง...
ข้าจะหาที่อื่นที่เหมาะๆ ปักหลักสร้างตัว
พี่ผางล่ะอยู่ไหน
คืนนี้เขาจะค้างคืนนอกหมู่บ้านโน่น
พรุ่งนี้เราต้องออกกันแต่เช้า
จำไว้...
ต้องชนะอย่างเดียวเท่านั้น
เริ่ม
ฆ่ามัน
เรามารับช่วงต่อ
ปล่อยไพร่พลเจ้า ไปปล้นสะดมเล่นสัก 3 วันเถอะ
ให้พวกเขาได้ฉกฉวยเงิน อาหารและผู้หญิงกันบ้าง
ออกมาเถอะ สงครามสงบแล้ว
ออกมาสิ
มาเถอะ ไม่ต้องกลัว
กินอะไรหรือยัง
มายื่นมือมาสิ
หิวไหม
ปล่อยนะ...
จะทำอะไรข้า
อ้าวอย่าเฉยสิ มาช่วยกันหน่อย
อย่า...
โปรดเถอะอย่าทำข้า...
ปล่อยข้าสิ
โกวจื้อ ข้าไปละนะ
ปล่อยข้านะ...
พี่ผาง
- มา - อะไรกันเหรอ
จับข้าเรื่องอะไรเนี่ย
- ไป - มีเรื่องอะไร
- เรียกทุกคนมาดูการประหาร - พี่เฉ่าๆ
พี่ผาง นี่มันเรื่องอะไร
พวกมันข่มขืนผู้หญิง
ก็เราปล่อยมันออกปล้นสะดม
เรื่องแบบนี้ก็ต้องเกิดอยู่แล้ว
ตั้งแต่นี้ไปข้าจะไม่ทนเห็น ลูกน้องข้าทำเรื่องชั่วพรรค์นี้
เราก็ทำแบบนี้กันมาตลอดนี่
เดี๋ยวนี้เราคือทหาร ไม่ใช่ขุนโจร
ต้องปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ไม่งั้นก็ไม่ประสบความสำเร็จใดๆ เลย
ขืนยังยอมปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้...
เราก็ไม่ได้ดีไปกว่า ไอ้พวกขุ้ยบัดซบนั่น
วันนี้เราจะเริ่มตั้งกฎกติกากันซะที
เราเพิ่งฆ่าครอบครัวของพวกนางหยกๆ
มาตอนนี้เจ้าจะปกป้องพวกนางงั้นหรือ
โดยการฆ่าพวกเราเองเนี่ยนะ
แล้วต่อไป ใครจะสู้เพื่อเจ้าบ้างล่ะ
พี่ใหญ่...
ฟังข้านะ ดูพวกมันสิ
มันทั้งคู่เข็ดหลาบแล้ว
ฆ่ามันก็ไม่มีประโยชน์ไม่ใช่เหรอ
ยังมัวคุกเข่าเฉยอยู่อีก
พูดสิว่าพวกเจ้าเสียใจ
พี่ใหญ่ เราผิดไปแล้ว เราขอโทษ...
- เกาจื้อ - พูดอีกที
- เกาจื้อ พูดสิว่าเจ้าเสียใจ - พูดสิ
เร็วเข้าเกาจื้อ...
- พี่ใหญ่ พวกเราขอโทษ - พี่ใหญ่
พวกมันรู้แล้วว่าผิด
เมตตาด้วยเถอะ
สมัยข้ายังเป็นข้าราชการ...
ข้าเคยเห็นทหารนายนึง... ทุบตียาจกคนนึงข้างถนน...
จนกระทั่งเลือดท่วมตัวยาจกนั่น
โดยไม่มีเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น
นอกซะจาก เจ้าคนๆ นั้นมันยากจน
แต่เจ้ายาจกนั่น ไม่ได้ตอบโต้อะไร
ทนรับสภาพ เหมือนกับว่ามันคือชะตาเขา
วันนั้นข้าสัญญากับตัวเอง...
ว่าจะไม่มีวันยอม... ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเลย
พวกเจ้าเข้าร่วมในกองทัพ... เพราะไม่ต้องการถูกข่มเหง
จะบอกให้นะ ไม่เฉพาะพวกเจ้า แต่ว่าเป็นทุกคน
ไม่ว่าหญิงหรือชาย ล้วนสมควรหลุดพ้นจากการถูกกดขี่
นั่นคือสิ่งที่เราสู้เพื่อให้ได้มา
วันนั้น..ท้ายที่สุดเขาก็เอ่ยปาก ถึงความฝันเพื่ออนาคต
เขาพูดว่า..เขารีรอก็เพราะเขากลัว ว่าเราจะไม่เข้าใจ
- แต่ข้าเข้าใจ - หยุดนะ
อย่าแตะคนของข้าเด็ดขาด
ถอยไป
พี่ใหญ่...
ข้าขอร้อง...
ชีวิตพวกเจ้าเป็นของใคร
ของใคร
พี่ใหญ่
พี่จะบอกกับแม่ข้าว่ายังไง
หลับตาซะ
ข้าจะทำไวที่สุด
พี่เจียง..พี่จะบอกกับแม่ข้ายังไง
อย่าบอกแม่ข้านะ
ข้าอยากเหลือเกินที่จะสละชีวิตของข้า
เพื่ออนาคตที่เขาว่า
ข้าเคยคิด...
ว่าเราฆ่าเพียงเพื่ออยู่รอด
ทีนี้ข้าเข้าใจแล้ว...
ว่าเราต้องฆ่าเพื่อผดุงไว้ซึ่งความดีด้วย
เราต้องปิดฉากสงครามนี้ให้ได้ ใน 3 เดือน
เราต้องยึดซูโจว
ดูสิ หมากตัวทิ้ง
ท่านชักทำตัวเหมือนเจ้าผางนะ
ใฝ่สูงเกินเหตุ
คิดเหรอว่าเขาจะยึดซูโจวได้ ด้วยคนแค่หยิบมือ
ข้าละห่วงท่านนะ ใต้เท้าเฉิน
ถ้าไม่มีเสบียง หรือกำลังหนุนล่ะก็... เขาตายแน่นอน
มันมีเส้นบางๆ คั่นอยู่ ระหว่างชัยชนะกับความพ่ายแพ้
ถ้าข้าวางตัวหมากเพิ่ม..ตรงนี้
ผางก็อาจไต่เต้าไปได้ ถึงจุดสูงสุด...
ด้วยชัยชนะครั้งต่อไปของเขา
คิดหรือว่า ข้าจะยอมให้ผางกลับเข้าคอกได้
ปล่อยให้เขาเร่ร่อนไป...
จะเป็นประโยชน์กว่าสำหรับทุกคน
เร็วสิโว้ย
- "เมืองซูโจว 1 ปีต่อมา" - มัวยืดยาดอะไรกันอยู่วะ
รีบมาช่วยข้า ไม่งั้นข้าจะหักขาเจ้าซะ
ทรมานเหลือเกิน
ใครได้ยินข้าบ้าง
ข้าจะตายอยู่แล้ว
ซูโจวกำลังอยู่ในช่วงอับจน
ทั้ง 2 ฝ่ายมีหวังอดอยากตาย
กองทัพขุ้ยกำลังรอทึ้ง มิผิดกับพวกแร้ง
เจ้าจะมีปัญญาพนันไปได้ อีกสักกี่น้ำกัน
เจ้าพ่อค้าเนื้อ...
ร้องเพลงให้ข้าฟังสิ
ข้าได้ยินว่า...
มีคนๆ นึงชื่อเยซู
ทุกวันตอนเที่ยงๆ เขาจะมอบของให้ขุนพลหวง
ของพวกไถ่เผิงในซูโจว...
เป็นขนมปัง 5 แถว และหมูอ้วนพี 2 ตัว
จากนั้นเขาก็แบ่งอาหารอย่างสบายๆ...
และเลี้ยงดูผู้คน ได้ครบทั้ง 5 พันคน...
ทุกคนได้กินจนอิ่ม โดยที่ขนมปังไม่เคยหมดลง
และมีลูกหมูเกิดใหม่ทุกวัน
นั่งลง
นั่งสิ
นั่งลง
ข้าจะลอบเข้าเมืองไปฆ่าหวง
คนที่เคยพยายาม ไม่มีใครรอดกลับมา
ข้าจะไม่เสี่ยงด้วยชีวิตของใครอีก
ข้าจะไปกราบกรานใต้เท้าตี้...
ขออาหารกับอาวุธ
แต่เราขัดคำสั่งพวกเขา ที่มาโจมตีซูโจวนะ
ข้ายังมีประโยชน์สำหรับพวกเขาอยู่
กรุณากลับไปซะ
ขอเสบียงอาหารให้เรา
แล้วข้าจะยึดซูโจว
คนของข้าตายคาสนามรบได้
แต่ต้องไม่ตายเพราะอดอยาก
ข้ากราบละ
ใต้เท้าบอกเขาไม่ทราบว่ามีศึกที่ซูโจว
ข้าจะไปหากองทัพขุ้ย
เราไปอ้อนวอนมันไม่ได้หรอก
ข้าจะไปคนเดียวนี่ไง
เร็วเข้า เร็ว
รีบหน่อย...
จับมือข้า
พวกเขาพยายามลักลอบเข้าเมือง
ทุกคนบอกว่าในนั้นมีอาหารอยู่
ข้าต้องเข้าไปด้วยตัวเอง
ขอเสบียงอาหารและอาวุธให้ข้า...
แลกกับข้อเสนอของข้า
ข้าไม่สนใจ...
ซูโจวน่ะอยู่ในกำมือข้าอยู่แล้ว
ข้าหมายถึง...
หนานกิง
คนของข้าพร้อมจะรบและยอมตาย
พวกเจ้าแค่ยืนอยู่หลังเราเท่านั้น
เราจะแบ่งหนานกิงกันแค่ระหว่างเรา
ยกพลเข้าเมืองพร้อมๆ กัน...
นอกซะจากเจ้าจะอยากอยู่ ใต้อำนาจตาเฒ่า 3 คนนั่นไปตลอดกาล
เราต้องยึดหนานกิงให้ได้...
ก่อนกองทัพขุ้ยจะไปถึงเพื่อจะเอาหน้า
แต่นี่เรามีเสบียงพอแค่ 10 วัน
ต้องรีบลงมือให้ไว
เราต้องยึดซูโจวให้ได้ภายใน 2 วัน
สวรรค์ปราณีข้ามาก...
ที่ส่งเจ้ามาในคืนนี้
มันจะคุ้มครองท่านได้
ตอนฟ้าสาง ถ้าเจ้าไม่เห็นพลุแดงจากในเมือง...
คนของข้าจะพาเจ้าไปที่ๆ ปลอดภัย
บอกพี่ใหญ่และ อู่ หยางว่า...
เอ้อ หู อยากเป็นวีรบุรุษ
ท่านขุนพลผางกลับมาแล้ว...
เสบียงอาหารมาถึงเรียบร้อยแล้วขอรับ
ท่านขุนพลเฉ่าเข้าเมืองไปแล้ว
สั่งว่าถ้าเราเห็นพลุแดงตอนฟ้าสาง...
แปลว่าเขาทำการสำเร็จแล้ว
ไงสหาย มีข้าวของติดมาบ้างหรือเปล่า
ใครๆ หาว่าในเมืองมีอาหารเยอะแยะ
แต่ไม่รู้หรอกเราจะกินกันเองเร็วๆ นี้
ข้าสัญญาว่า พวกเขาจะมีเสื้อผ้าใส่ มีข้าวกิน
และกลับบ้านได้ภายใน 3 ปี
นี่ 5 ปีเข้าไปแล้ว...
เราจะโจมตีตอนย่ำรุ่ง
อาซ้อ
ข้าชอบที่จะศึกษาใบหน้าที่แปลกตาไป...
แต่ข้าไม่เคยได้เห็นใบหน้าใหม่ๆ เลย...
นับตั้งแต่ซูโจวถูกล้อม เมื่อปีนึงมาแล้ว
ได้ยินว่าพ่อค้าฝิ่นคือคนหน้าใหม่
แต่เผอิญข้าเลิกเสพฝิ่นซะแล้ว...
เพราะมันแค่บรรเทาความเจ็บปวด
หลุมศพเมียข้าอยู่ในป่านอกเมืองโน่น
ข้าอยากเจอนางเหลือเกิน
แต่ทำไม่ได้
รู้ไหมการเป็นนักโทษนี่มันรู้สึกยังไง
ซูโจวกลายเป็นคุกขนาดมหึมา...
ข้าไม่อาจออกไป...
ส่วนเจ้าก็เข้ามาไม่ได้เช่นกัน...
ยกเว้นแต่...
ข้าจะยอมให้เข้า
จำอาฉีได้ใช่ไหม
เจ้าเข้าร่วมกองทัพชิง ส่วนเขามาหาข้า
เฮ้ย เร็วเข้า
นี่เลยย่ำรุ่งแล้วขอรับ
เตรียมม้า
ส่งท่านหญิงเฉ่ากลับ
เอ้อ หู บอกว่า...
เขาอยากเป็นวีรบุรุษ
ถ้ารอดตายข้าจะ...
แต่งงานกับเจ้า
ทหาร 4 พันคนข้างนอกนั่น กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความหิว
ถ้าเจ้าฆ่าข้า...
พวกเจ้าก็นอนตายจมกองเลือดกันหมด
ข้าเองก็มีทหาร 4 พันคน
พวกเขาจะปกป้องทุกตารางนิ้วของเมือง...
ตราบจนเลือดหยดสุดท้าย
วางอาวุธ
วางอาวุธให้หมด
ยอมแพ้เถอะ
11 ปีก่อน...
ข้าปิดกิจการค้า
และขายทุกสิ่งทุกอย่าง...
เพื่อเข้าร่วมกองกบฏไถ่ผิง
นับจากวันนั้นมา...
คำว่า "ยอมแพ้"
ข้าสะกดไม่เป็นแล้ว
ตราบใดข้ายังอยู่...
ผู้คนชาวเมืองซูโจว...
จะไม่มีวันเป็นอิสระ
ไว้ชีวิตทหารของข้า..
ปล่อยพวกเขากลับบ้าน
อย่าให้ราษฎร..ต้องทุกข์ทรมาน
ขอให้...
ไปสู่สุคติ
เตรียมพร้อม
เอ้อ หู...เอ้อ หู...
เฉ่า เอ้อ หู
ข้าต้องการเจอเฉ่า เอ้อ หู
เราต้องการของกิน ของกิน...
เราจะเกณฑ์พวกเขาเป็นทหารเราไหม
พวกเขาไม่ยอมแน่ๆ
มีเชลยร่วม 4 พันคน
เจ้าจะเอาอาหารของเรา ไปแจกสักเท่าไหร่
พี่ใหญ่...
ที่พวกเขายอมจำนนก็เพราะ... ข้าสัญญาจะไว้ชีวิตพวกเขา
ยุ้งข้าวเมืองนี้ว่างเปล่าอีกทั้ง...
เรามีเสบียงพอกินได้แค่ 10 วัน
เราต้องสงวนมันไว้เพื่อต่อไปหนานกิง
หนานกิงเหรอ
นี่เราจะตีหนานกิงงั้นเหรอ
กองทัพขุ้ยถอนค่ายไปตั้งแต่เมื่อวาน
พวกเขาอาจโจมตีหนานกิงเมื่อไหร่ก็ได้
ข้าอ่านออกเมื่อไหร่ล่ะ
บอกมาดีกว่าเราได้เสบียงจากไหนมา
จากไหน
กองทัพขุ้ย
เจ้าไปตกลงกับเหอ ขุ้ยได้ยังไง
ทหารพวกนี้ ไม่มีวันยอมช่วยเรารบแน่
ถ้าเราบุกตีหนานกิง... ซูโจวจะไม่อาจปกป้องตัวเองได้
เจ้ายอมให้เมือง ตกอยู่ในมือพวกเขางั้นหรือ
- ฟังข้าก่อน... - เปล่า เจ้าน่ะฟัง
ทหารพวกนี้คือศัตรูของเรา
เอาของกินมา ของกิน...
เปิดยุ้งฉางเดี๋ยวนี้
เอาของที่ข้าต้องการออกมา
ไม่ได้
ผาง ชิง หยุน
ข้ารู้ว่าเจ้ามันจอมปลิ้นปล้อน
ขนมปังนี่...
มีไว้ให้พี่น้องเรากิน
แต่เจ้ากลับจะแบ่งครึ่งนึงให้พวกเชลย..
ส่วนอีกครึ่งให้กับชาวเมือง
พี่น้องเรารบมานานถึง 9 เดือน...
อดอยากมาตลอดทั้ง 9 เดือน
บอกข้าสิ...
ใครควรได้กินมันแน่
พวกเขาหรือเรา
ข้าไม่สน
เอาอาหารให้พวกเขา
เดี๋ยวนี้ๆ
ให้พวกเขากิน
นี่คือมื้อสุดท้ายแล้ว
แต่ข้าสัญญาจะไว้ชีวิตพวกเขา
ชัยชนะเท่านั้น คือสิ่งสำคัญในสงคราม
คนเราไม่รักษาสัจจะ มันก็คือสัตว์ชัดๆ
พี่กลาง...
เขาพูดถูก
หลบไป
เขาพูดถูก
อย่ามาขวางข้า
เขาพูดถูก
ปล่อยข้านะ...
ปล่อยข้า...
ปล่อยสิโว้ย
ข้าสัญญาจะไว้ชีวิตพวกเขา
พลธนู
หุบปาก
อย่าฆ่าพวกเขา
ซ้ำอีก
อีก
นับจากวันนั้นมา...
เอ้อ หู ไม่เคยพูดกับข้าอีกเลย
ข้าปวดใจ
แต่ทว่า...
พี่ใหญ่พูดได้ถูกต้อง
กลับบ้านเถอะ
ใครไปกับข้าบ้าง
เอ้อ หู
เจ้าไปไม่ได้
เรายังต้องไปตีหนานกิง
เพื่อฆ่าผู้คนที่ปกป้องตนเองไม่ได้ อีกงั้นหรือ
พวกเขาคือทหาร
แต่พวกเขายอมแล้ว
ยังไงก็ยังเป็นทหาร
จำได้ไหม เจ้าเคยบอกเราว่าไง
เจ้าว่าคนทุกคนสมควรมีอิสระ...
แม้กระทั่งยาจกเข็ญใจ
แต่นี่เจ้าทำอะไรไป
เจ้าออกคำสั่ง ณ ที่นี้...
สังหารผู้คนน่าเวทนา ไปถึง 4 พันคนรู้ตัวบ้างไหม
พวกเข็ญใจเท่านั้นจึงเต็มใจลงสนามศึก
ไหนพวกเรามีใครบ้างไม่เข็ญใจ
คนพวกนั้นเป็นทหาร
ทหารย่อมต้องพร้อมที่จะตาย
แต่คนนับล้านๆ ในหนานกิงคือราษฎรธรรมดา
ถ้าเหอขุ้ยไปถึงก่อน พวกเขาก็ตาย
ข้าต้องขอให้เจ้าช่วยเราตีหนานกิง
ขอร้องอย่าไป
ขืนเจ้าไป มันต้องเกิดจลาจลแน่
พี่น้องกองทัพฉานจะหันมาเข่นฆ่ากันเอง
คิดถึงผลที่จะตามมาสิ
อย่าบีบคั้นข้า
ใครขืนแตะต้อง เอ้อ หู ข้าจะฆ่ามัน
พี่กลาง พี่ต้องไม่ไป
ขืนไปตอนนี้..พี่ก็ผิดคำสาบานต่อเรา
เอ้อ หู
กองทัพขุ้ยยกพลไปเรียบร้อยแล้ว
เราต้องรีบไปไม่งั้นจะสายเกินการณ์
ข้าสัญญาว่า...
พอจบเรื่องหนานกิง...
จะมีแต่ความสุขสงบ
สักวันเจ้าจะเห็นว่า...
การตัดสินใจของข้าวันนี้ คือเรื่องถูกต้อง
ได้
ข้าจะคอยดูเจ้าที่หนานกิง
ถ้าเจ้าพูดถูก ข้าจะคุกเข่าขอโทษ
แต่ถ้าเจ้าผิด ข้าจะฆ่าเจ้าซะ
ไป
เรา...
เฉ่า เอ้อ หู...
ผาง ชิง หยุน...
เจียง อู่ หยาง...
3 พี่น้องรวมใจเป็นหนึ่ง...
บุก
ชัยชนะเป็นของเรา
หนานกิงเป็นของเรา
องค์จักรพรรดินีจงเจริญ
"1 เดือน หลังจากการยึดครองหนานกิง"
- จงไปสู่สุคติ - จงไปสู่สุคติ
เราขอให้สัตย์ปฏิญาณ...
จะจงรักภักดีต่อกองพลฉาน
ตราบใดที่ยังมีความอดอยาก
การกดขี่...
และความอยุติธรรม...
กองพลฉานเราจะสู้
เริ่มแจกเบี้ยหวัด
จาง เหวิน ฟาง 5 ตำลึง
หวัง เสี่ยว ซาน...
เอ้อ หู นี่เจ้าทำอะไร
เงินนั่นต้องตกเป็นของท้องพระคลังนะ
เราตกลงร่วมบุกหนานกิง และแบ่งทรัพย์ให้คนของเราครึ่งนึง
เมื่อเจ้าไม่ยอมทำ ข้าทำเอง
ทุกคนจำเอาไว้
กองพลฉาน มีผู้นำเพียงหนึ่งเดียว
และเขาคือขุนพลผาง ชิง หยุน
ยังไม่รีบสำนึกบุญคุณ
ขอบคุณท่านขุนพล
อีกที
ขอบคุณท่านขุนพล
แจกต่อ...
หวัง เสี่ยว ซาน 3 ตำลึง 4 ชั่ง
หวัง หลง 4 ตำลึง
ใต้เท้า
ก่อนยึดหนานกิง เขาต้องขอให้ท่านช่วย
มาตอนนี้ ท่านอยู่ในกำมือเขา
สุดท้าย ข้าก็จะฆ่ามันนั่นแหละ
ท่านนี่มักช้าไป 1 ก้าวเสมอนะ
องค์จักรพรรดินี จะให้เขาเป็นข้าหลวงแห่งเจียงสู
แล้วไง
เหอ ขุ้ย หนนี้ขนาดข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้
เราแค่ต้องกล่อม เฉ่า เอ้อ หู มาเป็นพวก...
เจ้าผางต้องหายนะแน่นอน
เฉ่า เอ้อ หู...ผาง ชิง หยุน...
เจียง อู่ หยาง...
3 พี่น้องหัวใจดวงเดียว...
หมดจอก
ขอฟ้าดินจงเป็นพยาน
เราสาบานด้วยเลือดและชีวิต
เรามิได้ร่วมเกิด แต่จะร่วมตาย
ภักดีต่อกันไม่ว่าในยามสุข
หรือยามทุกข์ร้อน
ขุนพลเฉ่า
เจ้ารบเหนื่อยแทบตาย
แต่เขากลับได้หน้า
เจ้าทนได้หรือ
แล้วไง
งิ้วเรื่องนี้มันเกี่ยวกับพี่น้อง
เขาเป็นพี่เจ้า แต่ก็ยังล่ามโซ่เจ้าไว้งั้นหรือ
เขาบีบคั้นให้เจ้าต้องเสียคำพูด
ทำให้เจ้ากลายเป็นโง่งั่ง
ให้เขาชดใช้สิ
ถ้าร่วมมือกันหนานกิงก็จะเป็นของเรา
ลองเก็บไปคิดทบทวนดูละกัน
ท่านขุนพลเหอห่วงใยอนาคตของท่านนะ
มานี่สิ
การแก้แค้นคือความหอมหวาน แผลที่บวมโตยังมียุบ...
แต่บาดแผลที่ลึกมีแต่จะเกิดหนอง
เฉ่า เอ้อ หู เจ้าเก็บไปคิดให้ดี
ใต้เท้าเหอ
เจ้าคงสงสัยสินะ
ว่าจากประตูมาเนี่ย ระยะทางมันไกลแค่ไหน
หนแรกข้าเองก็คิดแบบนั้นแหละ...
ข้ายืนอยู่นอกประตูวัง
กว่าจะเดินมาได้ไกลขนาดนี้...
ผมบนหัวข้าก็หงอกเรียบร้อยแล้ว
กินเวลา 30 ปีเต็มๆ
บัดนี้ข้าน่ะแก่เกินจะเดิน
หลี่ เหลียนเก๋อ
พระนางทรงตรัสว่า วัยของท่านคือหลักประกันที่ดี
ท่านจะรับใช้เราไปได้อีกนาน
อีกทั้งทรงตรัสด้วยว่า ผาง ชิง หยุนควรได้บัญชาการเมืองหนานกิง
เขาจะได้รับเสื้อคลุมทองคำ
และดำรงตำแหน่งข้าหลวงแห่งเจียงสู
ขอบพระทัยสิ
กระหม่อมใคร่ทูลขอว่า...
โปรดทรงยกเว้นเก็บภาษี ราษฎรเจียงสูเป็นเวลา 3 ปี
ให้พวกเขาได้ฟื้นตัวหลังสงคราม
พระราชทานตามขอ
ขอบพระทัยฝ่าบาท
เจ้าสังหารหมู่ชาวเมืองซูโจว...
แต่ทว่ากลับช่วยราษฎรหนานกิง
ผาง ชิง หยุน เจ้าพัฒนาขึ้นมากนะ
พระนางทรงให้ตามที่เขาขอก็เพราะว่า...
เขามิใช่เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อย
หนานกิงอาจตกเป็นของเจ้า
ทว่าเจ้าก็ได้ทำให้ใต้เท้าเจียง และเหอขุ้ยขุ่นเคืองไปด้วย
ทีนี้เมื่อปราศจากพันธมิตร...
คิดว่าเจ้าจะอยู่ได้นานสักแค่ไหน
ใต้เท้าผาง ข้าดูปฏิทินจันทรคติแล้ว
วันที่ 8 ของเดือน 4...
จะเป็นวันมงคลที่สุด สำหรับการรับตำแหน่งของท่าน
และสำหรับทุกคน
ก่อนจะทำเรื่องดีๆ ได้...
ใต้เท้าผาง จงระมัดระวังตัวเองให้ดี
ระมัดระวังตัวเองบ้าง
ข้าต้องลาละทุกท่าน
โชคดี
ความวุ่นวายได้บรรเทาลงแล้ว
ทว่ากำลังทหารประจำการผยองในอำนาจ
ใต้เท้าผาง องค์จักรพรรดินีทรงเป็นห่วง
กองพลฉานจะสลายตัวเป็นอันดับแรก
เยี่ยม
เมื่อไหร่เจ้าตัดขาด พันธะเก่าแก่นั่นลงได้...
เจ้าก็สามารถอุทิศตน ทำหน้าที่ข้าหลวงได้เต็มที่
เฉ่า เอ้อ หู น้องชายเจ้า ขู่จะทิ้งกองกำลังในซูโจว
เขาเกือบจะทำให้เกิด...
จลาจลขึ้นที่นั่น
ในหนานกิง เขานำเงินส่วนที่ต้อง เข้าท้องพระคลังออกแจกจ่าย
เขาคือเจ้าของกองพลของเจ้าหรือไร
ระวังด้วยใต้เท้า
ข้าย่ำบนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบมาทั้งชีวิต
เจ้าคิดว่าข้าจะข้ามได้โดยปลอดภัยไหม
ตื่นแล้วหรือ
ตื่นแล้ว
ไม่แน่พวกเขาอาจพูดถูก
หนานกิง...
ไม่จำเป็นต้องพึ่งคนอย่างข้า
ข้าอยากกลับบ้านเต็มที
จะมากับข้าไหม
ข้าไม่ต้องการมันอีกแล้ว
มีเรื่องอะไร
ข่าวร้ายครับใต้เท้า
เหอ ขุ้ย วางแผนจะลอบฆ่าใต้เท้าผาง
ไม่ต้องตกใจ
ท่านขุนพลเฉ่า
พี่ใหญ่
ใต้เท้าเฉ่า
พี่ใหญ่
ใต้เท้าเฉ่า
เขาไปไหน
ใต้เท้าผางยังไม่กลับ จากราชสำนักขอรับ
ตัดสินใจแล้วหรือ
งั้นข้าไปละ
ท่านขุนพลเจียง
ใต้เท้าเจียง
พวกเขาเป็นใคร
ทหารยามที่ทางวังหลวงส่งมาขอรับ
เอาผ้าแดงปูบนโต๊ะตัวนั้น
ย้ายที่แจกันพวกนี้ด้วย
ไวหน่อย
- พี่อู่ หยาง - จะมีแขกมาเยี่ยมงั้นหรือ
ใต้เท้าผางเชิญท่านขุนพลเฉ่า มาทานอาหารเย็น
พวกเขาเข้าใจกันแล้ว
พี่ใหญ่อยู่บ้านหรือเปล่า
น่าจะกลับมาตอนบ่ายๆ...
ทำไมต้องเปลี่ยน ทหารยามใหม่ทั้งชุดด้วยเนี่ย
เดี๋ยวขอรับท่านขุนพล
ใต้เท้า...
เราได้ข่าวมาว่า... เหอ ขุ้ยวางแผนจะลอบฆ่าใต้เท้าผาง
ระยะนี้เขาจึงต้องไม่กลับเข้าเมือง
เขาขอให้ท่านไปพบที่เจียงพู่ขอรับ
บอกอู่ หยาง ให้พาคนอื่นๆ ไปเจอเราที่โน่น
อู่ หยาง
เอ้อ หูล่ะ
อ๋อเขา...
เขาไปหาใต้เท้าผาง
มีแผนร้ายอะไร
ทำไมต้องเปลี่ยนทหารยามหมดทั้งชุด
เจ้าคิดจะฆ่า เอ้อ หู...
เพียงเพราะเรื่องอาซ้องั้นหรือ
ลืมคำสาบานของเราหรือไง
เอ้อ หู จะมาถึงเมื่อไหร่
บอกข้ามาสิ
ย่ำค่ำ...
เขาจะถึงนี่ตอนย่ำค่ำ
รอข้าด้วย
ตกใจหมดเลย
อาซ้อ ข้าจะมาบอกลา
เจ้าจะไปแล้วหรือ
เจ้าต่างหาก
ให้ข้าไปไหนล่ะ
ข้าจะอยู่รอเอ้อ หู...
นี่ข้าเพิ่งทำอาหารมื้อเย็นเสร็จ
พี่ใหญ่จะฆ่าเอ้อ หูเพื่อชิงตัวเจ้า
เป็นไปไม่ได้
ไม่จริง
ลงมานี่
ไม่
ข้าจะต้องกุ๊นชายผ้านี่ ให้เสร็จก่อน
เจ้าเคยเห็นผ้าอะไร งามเท่านี้มาก่อนไหม
ข้าไม่เคยเห็นเป็นปีๆ แล้ว
เมื่อวานข้าเห็นผ้าแดงในร้านๆ นึง...
แต่เผอิญสีเขียวข้า ก็ชอบด้วย
ข้าถามเอ้อ หูว่าจะทำไงดี
เขาตอบว่า...
ปีนี้สีเขียวปีหน้าค่อยสีแดง
ปีหน้าข้าจะครบ 29
ชีวิตข้าผจญสงครามมา 14 ปี...
โดยไม่อดตายหรือถูกฆ่า ดวงข้าดี
ข้ายังต้องอยู่รอแขวนม่านแดงในปีหน้า
ข้าต้องอยู่รอแขวนม่านแดงในปีหน้า
ลงมา
เจ้าไม่ฆ่าข้าหรอก...ข้าไม่ยอม
มันไม่ง่ายเลยสำหรับข้า ที่อยู่รอดมาได้ ทำไมเจ้าถึงต้องฆ่าข้า
ไม่ฆ่าเจ้า..แล้วข้าจะช่วยเอ้อ หูได้ไง
คิดว่าฆ่าข้า แล้วจะช่วยเขาได้งั้นหรือ
ข้าไม่รู้...
แต่ข้าทำได้เพียงเท่านี้
ข้ามองดูเจ้าเติบโตขึ้นมา
เจ้าไม่ทำหรอก..เจ้าไม่ทำ
ข้ารู้เจ้าฆ่าข้าไม่ลง...
เจ้าไม่ทำแน่...
- มันผู้ใดทำให้พี่น้องเรา... - เจ้าไม่ทำแน่...
- ตกอยู่ในอันตราย... - เจ้าฆ่าข้าไม่ลง
- มันผู้นั้นจะต้องตาย - เจ้าฆ่าข้าไม่ลง
5 ปีที่แล้ว...
ชาย 108 คนจากหมู่บ้าน ไปเข้าร่วมกับกองทัพ...
เอาชีวิตเข้าเสี่ยง แลกกับอาหารเพียงเล็กน้อย
พวกเขาคือพวกแรก ที่ร่วมกองพลฉาน
โดยมีเรา 3 คนเป็นผู้นำ
วันนี้ข้าพบที่ๆ เหมาะที่จะปลดปล่อยเจ้า
ข้าเคยบอกว่า..
สักวันเจ้าจะเห็นเองว่าข้าพูดถูก
ทุกๆ ปีในช่วงนี้ ข้าจะร่วมดื่มกับเจ้า
ข้าจะเล่าว่าทำอะไรบ้างในปีที่ผ่านมา
ข้าเพิ่งกลับมาจากวังหลวง
ราษฎรชาวเจียงสูเพิ่งได้รับ...
ยกเว้นภาษีนานถึง 3 ปี
ปีหน้านี้ ข้าสัญญาว่า... จะไม่มีใครต้องอดอยาก
ในที่สุดเจ้าก็จะเข้าใจ
ว่าเสี่ยว ชีและเกาจื้อ...
ไม่ได้ตายอย่างไร้ค่า...
และการสังหารหมู่เชลย 4 พันคนนั่น...
คือเรื่องที่จำเป็น
และเจ้า...
เจ้าเอง...
ก็จะไม่ตายอย่างไร้ค่า
เจ้าขัดคำสั่งข้าในซูโจว
จะฆ่าเจ้าในตอนนั้นก็ย่อมได้
แต่ข้าทำไม่ลง
ทว่าตอนนี้กลายเป็นทางวังหลวง...
ที่ต้องการให้เจ้าตาย
เหอ ขุ้ย
ข้ามีทางเลือกงั้นหรือ
ออกมาสิโว้ย
น้องเอ๋ย...
จงไปสู่สุคติ
พี่ใหญ่...
พี่ใหญ่ พี่ไม่จำเป็นต้องฆ่า เอ้อ หูนะ
พี่ใหญ่
ได้โปรด อย่าฆ่า เอ้อ หู
อาซ้อตายแล้ว
เจ้าไม่จำเป็นต้องฆ่า เอ้อ หู
อาซ้อตายไปแล้ว...
ฆ่า เอ้อ หู ไปก็ไม่มีประโยชน์
พี่ใหญ่
อาซ้อตายแล้ว
วันนี้เหล่าทวยเทพร่วมอวยพร
ต่อการเลื่อนลำดับ ทัดเทียมผู้ที่จากไป..
ข้ารับใช้จักรวรรดิผู้ยิ่งใหญ่
เพื่อนำพาและรับใช้ปวงประชา
พิธีแต่งตั้งผาง ชิง หยุน รับตำแหน่งข้าหลวงแห่งเจียงสูจะมีขึ้น...
ในเวลาเที่ยงของวันที่ 8 เดือน 4 นี้
จะล้อมรั้วมันต้องมี 3 เสาหลัก
จะไม่เหมือนเดิมแน่
เมื่อที่นี่ไม่มีใต้เท้าเจียง
อีกเสี้ยวชั่วยามจะเที่ยงวัน
อย่า
พี่น้องที่ทำร้ายพี่น้องด้วยกัน...
มันต้องตาย
พี่น้องที่ทำร้ายพี่น้องด้วยกัน
มันต้องตาย
ได้เวลาแล้ว
อย่าบีบคั้นข้า
พี่น้องที่ทำร้ายพี่น้อง...
มันต้องตาย
อู่ หยาง
หยุดซะที ข้าขอร้อง
พี่น้องที่ทำร้ายพี่น้องด้วยกัน
มันต้องตาย
ผาง ชิง หยุน
ผาง ชิง หยุน เป็นคนมีฝีมือ
แต่ไม่รู้จักสายสนกลใน
หนานกิงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด
ต่อสันติสุขของแผ่นดินนี้
องค์จักรพรรดินี ไม่มีทางยอมยกมันให้คนนอก
ชีวิตก็น่าสมเพชแบบนี้ล่ะ
เวลาเที่ยงวันแล้ว
ยิงสลุต
จงทำตามคำสาบานเรา...
เดี๋ยวนี้
ข้าเจียง อู่ หยาง ได้ฆ่า ผาง ชิง หยุนแล้ว
ในนาทีนั้น...
ข้านึกย้อนกลับไป ในวันที่เราร่วมสาบาน
เราต่างคนต่างเกิด แต่เราจะตายด้วยกัน
เราต่างคน..ต่างที่มา...
ทว่าหัวใจเรา รวมเป็นหนึ่งเดียว
ไม่ว่าในยามสุขหรือทุกข์
อยู่หรือตาย
เราจะยึดมั่นคำสาบาน
ขอฟ้าดินจงเป็นพยาน
เราจะอยู่และตาย เยี่ยงพี่น้องร่วมสายเลือด...
ทั้งวันนี้ และชั่วกัลปาวสาน
"ผาง ชิง หยุน ข้าหลวงแห่งเจียงสู ถูกสังหารในวันที่ 26 ก.ค. 1870
เจียง อู่ หยางผู้เป็นมือสังหาร ถูกประหารชีวิตในอีก 2 เดือนต่อมา"
[THAI]